Είστε εδώ

Τα πρώτα βήματα της Γευσιγνωσίας

Τα πρώτα Βήματα της Γευσιγνωσίας
 
Η γευσιγνωσία ενός κρασιού είναι αναμφισβήτητα μια πολύ γοητευτική διαδικασία η οποία είναι εύκολη αλλά και δύσκολη. Σημαντικό ρόλο παίζει η διάθεση. Για να επιτύχει και να έχουμε τα σωστά αποτελέσματα δεν υπάρχει άλλη συνταγή από το να αφεθεί κανείς στην απόλαυση και να χρησιμοποιήσει τις αισθήσεις του. Αυτό είναι το εύκολο κομμάτι. Το δύσκολο έρχεται αμέσως μετά όταν πρέπει να αποκωδικοποιήσουμε τις αποχρώσεις, τ’ αρώματα  και τις γεύσεις. Πράγματα που πολλαπλασιάζουν την απόλαυση κατά τη διαδικασία και ταυτόχρονα μας δίνουν πληροφορίες για το κρασί που έχουμε στο ποτήρι μας. Το παραγωγό του, το αμπελοτόπι, τη ποικιλία, τη καλλιέργεια, την οινοποίηση, τη συντήρηση. ¨Όσοι καταφέρουν ν’ ανακαλύψουν όλα τα στάδια της γευσιγνωσίας θα μπορούν να ξεχωρίζουν τα αμπελοτόπια και τις χρονιές. ¨όπως για το αν μια χρονιά είχε πολλές βροχές ή όχι και πολλά ακόμα.
Θα μάθει κανείς να εκτιμά ένα κρασί ακόμα κι αν δε του αρέσει. Αρχικά όμως θα πρέπει να μάθει ν’ ανακαλύπτει τα στοιχεία που βρίσκονται μέσα στο ποτήρι του, να τα αναλύει και να τα ορίζει με ένα συγκεκριμένο λεξιλόγιο.
Στη διαδικασία αυτή σημαντικό ρόλο παίζει η μνήμη των αρωμάτων και των γεύσεων που κατέχει καθένας από εμάς.
Οι αισθήσεις μας είναι ο μόνος σύμμαχος μας στη γευσιγνωσία. Η όραση, η μύτη και η γεύση έχουν κυρίαρχο ρόλο. Την αφή και την ακοή τις χρησιμοποιούμε για να ολοκληρώσουμε την απόλαυση.
 
Η Γευσιγνωσία είναι μια σχετικά γρήγορη διαδικασία αλλά χρειάζεται μεγάλη προετοιμασία. Η Εκπαίδευση είναι σημαντική ώστε ν’ ανακαλύπτει κανείς ενεργοποιώντας το νευρικό του σύστημα τα στοιχεία που ερεθίζουν τις αισθήσεις του και να τα αποκρυπτογραφεί.
 
Αν θέλαμε λοιπόν να ορίσουμε άτυπα τη γευσιγνωσία θα λέγαμε ότι  είναι η διαδικασία με την οποία αφού γεμίσουμε τον εγκέφαλο μας με ένα μεγάλο όγκο πληροφοριών τον εκπαιδεύουμε έτσι ώστε να έχει τη δυνατότητα να τις ανακαλεί τη στιγμή που του ζητάμε να το πράξει.
Μέχρι στιγμής αναφερθήκαμε στον εμπλουτισμό του νευρικού μας συστήματος με αρώματα και γεύσεις που μπορούμε ν’ ανακαλύπτουμε παντού μέσα στην ημέρα, όπως για παράδειγμα κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου , την απομνημόνευσης τους και την έκφραση μέσω ενός κατάλληλου ειδικού λεξιλογίου. Η συγκέντρωση είναι επίσης πολύ σημαντική γιατί αυτή είναι που θα μας βοηθήσει στο να πειθαρχήσουμε και να εκφράσουμε τη προσωπική μας άποψη. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά άτομα με ένα ποτήρι ίδιο κρασί θα μπορούν να δώσουν πολύ διαφορετικά γευστικά αποτελέσματα.
Για το λόγο αυτό πρέπει να είμαστε ανοιχτοί και περίεργοι αλλά να παραμένουμε αντικειμενικοί απέναντι σε στοιχεία που αντίκεινται στις προσωπικές μας προτιμήσεις.
 
Η γευσιγνωσία είναι λοιπόν κυρίως μια εσωτερική διαδικασία.
 
 
 
 
 
Η Διαδικασία της Γευσιγνωσίας
 
Κατ’αρχάς το ποτήρι. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι υπάρχει ειδικός τύπος ποτηριού που ονομάζεται ποτήρι γευσιγνωσίας και χρησιμοποιείται κατά τους διαγωνισμούς σε όλο τον κόσμο. (Παραθέτουμε Φωτογραφία)
Αν δεν έχουμε τέτοιο ποτήρι επιλέγουμε ένα διάφανο κολονάτο ποτήρι. Προσέχουμε η φούσκα του ποτηριού και το πόδι να μην είναι ενιαίο. Το υλικό πρέπει να είναι λεπτό γυαλί ή κρύσταλλο και είναι σημαντικό  να είναι καλής ποιότητας γιατί από αυτό εξαρτάται η ποσότητα και η ευκρίνεια των αρωμάτων που θα λάβουμε.  Το ποτήρι πρέπει να είναι διάφανο και η φούσκα του ανοιχτή στη βάση της και ελαφρά κλειστή στο στόμιο. Πρέπει να επιτρέπει την ανακίνηση του κρασιού και την απελευθέρωση των αρωμάτων.
 Έτσι θα μπορούμε να δούμε το χρώμα και τη ποσότητα του αλκοόλ, τη γλυκύτητα  ανάλογα με το πόσα «δάκρυα» θα έχουμε κατά την ανακίνηση. Από το χρώμα μπορούμε να καταλάβουμε αν το κρασί είναι νέο, παλιό, φρέσκο, παλαιωμένο, μεγάλης συγκέντρωσης ή όχι, οξειδωμένο ή όχι. Ένα μόβ χρώμα δίνει ένα φρέσκο κρασί, το κεραμιδί εκτός κι αν είναι το χρώμα της ποικιλίας δείχνει ένα οξειδωμένο κρασί. Ένα βαθύ κόκκινο και με μεγάλη συγκέντρωση ένα κρασί με γεμάτο σώμα στα οποία θα αναφερθούμε αναλυτικά παρακάτω.
 
Ένας άτυπος κανόνας για τη γευσιγνωσία που όμως είναι σημαντικός τουλάχιστον στα πρώτα βήματα είναι να δοκιμάζουμε μαζί με άλλους. Έτσι μπορούμε ν’ ανταλλάσουμε ιδέες και απόψεις σχετικά με τα στοιχεία που ανακαλύπτουμε και να συμπληρώνουμε  τις πληροφορίες μας.
 
Έπειτα είναι σημαντικό να μην υπάρχουν αντιπερισπασμοί κατά τη διαδικασία. Τα αρώματα, οι εικόνες, οι χρωματιστοί πάγκοι ή επιφάνειες, η μουσική πρέπει να περιορίζονται. Πριν από μια γευσιγνωσία δεν ενδείκνυται να φοράμε αρώματα ή κραγιόν. Αυτό μπορεί να επηρεάσει την μύτη και τη γεύση μας και σίγουρα το κραγιόν θα λερώσει το ποτήρι μας.
 
Από την αρχή αναφέραμε ότι η διάθεση μας επηρεάζει την αντικειμενικότητα μας. Το ίδιο και οι καιρικές συνθήκες.
Φαίνεται απλό αλλά είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο πονοκέφαλος, η κούραση, η αϋπνία είναι παράγοντες που θα πρέπει να μας αποτρέψουν από τη συμμετοχή μας σε μια γευσιγνωσία. Πρέπει να είμαστε σε πολύ καλή φυσική κατάσταση . Ορισμένοι επαγγελματίες γευσιγνώστες επιλέγουν να δοκιμάζουν τα κρασιά τους το πρωί ή νωρίς το απόγευμα και ενώ δεν έχουν φάει τίποτα. Εννοείται ότι το φαγητό απαγορεύεται κατά τη διάρκεια της γευσιγνωσίας. Μόνο λίγο ψωμί επιτρέπεται κι αυτό για να ισορροπεί την οξύτητα στο στόμα.
 
Είπαμε λοιπόν ότι ο χρόνος είναι σημαντικός. Το ίδιο βέβαια και ο τόπος.
Ο χώρος της γευσιγνωσίας πρέπει να είναι φωτεινός, ήσυχος, καθαρός από μυρωδιές και να μην κάνει ούτε πολύ ζέστη, ούτε πολύ κρύο. Οι ιδανικές θερμοκρασίες κυμαίνονται από 18 έως 21ο C .

κατασκευή ιστοσελίδων netstudio